گرفته شده توسط شمیم.م.ر 

انسان ابر مرد شده ولی این ابر مرد

که نیروی ابر انسانی پیدا کرده  

به خود ابر انسانی دست نیافته است 

بهمان اندازه که قدرت بشر فراتر میرود انسان به موجودی ضعیف و ضعیف تر مبدل می گردد

در هر گامی که بسوی ابر مردی بر میداریم 

غیر انسانی تر می شویم

و

این فرا گرد باید وجدان ما را به لرزه در آورد   

گرفته شده توسط شمیم. م . ر  

آب می خواهم، سرابم میدهند                     عشق میورزم ، عذابم میدهند

خود نمی دانم کجا رفتم به خواب                 از چه بیدارم نکردی ،آفتاب

خنجری بر قلب بیمارم زدند                       بیگناهی بودم و دارم زدند  

دشنه ای بر پشت بیمارم نشست                  از غم نا مردمی پشتم شکست

سنگ را بستند ، سگ آزاد شد                    یک شب بیداد آمد ، داد شد

عشق آمد تیشه زد بر ریشه ام                     تیشه زد بر ریشه اندیشه ام     

عشق اگر این است ، مرتد میشوم                خوب اگر این است ، من بد میشوم

بس کن ای دل ، نابسامانی بس است             کافرم ، دیگر مسلمانی بس است 

در میان خلق سر در گم شدم                      عاقبت آلوده مردم شدم

بعد از این با بی کسی خو میکنم                  هر چه در دل داشتم رو میکنم    

نیستم از مردم خنجر به دست                     بت پرستم ، بت پرستم ، بت پرست

بت پرستم ، بت پرستی کار ماست               چشم مستی ، تحفه بازار ماست

درد میبارد ، چو لب تر میکنم                    طالعم شوم است ، باور می کنم

من که با دریا تلاطم کرده ام                      راه دریا را چرا گم کرده ام

قفل غم بر درب سلولم مزن                       من خودم خوش باورم ، گولم مزن

من نمی گویم که خاموشم مکن                    من نمی گویم فراموشم مکن

من نمی گویم که با من یار باش                  من نمی گویم مرا غمخوار باش

من نمی گویم دگر ، گفتن بس است              گفتن اما هیچ ، نشنفتن بس است

روزگارت باد شیرین ، شاد باش                 دست کم بک شب تو هم فرهاد باش

آه ، در شهر شما یاری نبود                       قصه هایم را خریداری نبود

وای ، رسم شهرتان بیداد بود                      شهرتان از خون ما آباد بود            

از در و دیوارتان خون می چکد                 خون من ، فرهاد ، مجنون می چکد

خسته ام از قصه های شوم تان                   خسته ام از همدردی مسموم تان                             

چه کسي گل پر معصوم گل مريم را

به نگاه حسد کينه خود خنجر زد

چه کسي خوبي و يکرنگي را به سياهي آلود

و خيال خوش بشکفتن را

در دل غنچه و برگ

که درون مايهء او ساقه و آونگش بود

بر بلنداي شيارش افسرد

چه کسي بانگ به آلاله و آويشن زد

چه کسي از سر سادگي و خوش قلبي

ريشه ها را خشکاند

چه کسي ديد که در گوشه باغ،

گل داودي محبوب چمن

آب آلوده به سم مي نوشد

نرگس از مُسکر دوشينه خمار

ياسمن تب دار است

آنطرف تر سوسن هذيان ميگويد

نه طبيبي را خواست و نه فريادي زد

آه ،ايستاد و تماشا ميکرد

چه کسي کوچ پرستوها را ،

شوم و ناميمون خواند

و قناري ها را از سر باغچه ياس براند

چه کسي بر،اُفتاده نخلي خنديد

وز بـر قامت بشکسته سروي نو سال

بگذشت،و دل سنگش نشکست

که به بازوي محبت گيرد،کمر خسته او راست کند

آري راست.

شجاعت پيدا کردن مگر چقدر عجيب و غريب است ؟

چرا ديگر هيچ کس شجاعت ندارد       

چرا ديگر هيچ کس فکر نمي کند بايد تکاني به خودش بدهد             

و يک شجاعت تکان خورده پيدا کند؟     

چرا هيچکس شجاعت ندارد آن طور که فکر ميکند و آن طور که قلبش 

فکر مي کند، زندگي کند.

چرا هيچکس شجاعت ندارد تا در چشم هاي من طولاني طولاني زل بزند؟

چرا هيچکس نمي فهمد که من نصفه مانده ام ،که من از همه چيزها نصفه 

مانده ام.

چرا من دنبال کسي هستم که نصفه نباشد

چرا من دنبال آدم شجاعي هستم؟

چرا....چرا؟؟    

کاش ميشد  فريب را از عشق

عشق را از شب

شب را از ياد تو

و

تو را از خاطر من جدا کرد     

گرفته شده توسط شمیم.م.ر 

گر چه هر کس که مرا می بیند با بغض و گریه راه را بر من می بندد 

من امشب در تاریکی و سکوت چمدانم را جمع می کنم 

امشب برف می بارد و هوا سرد است   

من خودم را خوب می پوشانم     

و چمدانم را از چیزهای گرم پر خواهم کرد چون هوا امشب خیلی سرد است 

اما دل من گرمتر از هر شب است 

به تمام خاطراتم قفل خواهم زد

چون نمی خواهم که با خود ببرم آنها را  

چمدانم پر است از دلی عاشق٬ حرفهای گرم و یک عالمه آرزوهای قشنگ

پس برای خاطراتم جا نیست

آنها را به پیش تو امانت میگذارم 

تا اگر روزی که محال است ٬برگشتم....آنها را از تو پس بگیرم 

باید امشب اما ٬بروم