دختــــــــــــــری با گل نرگـــــــــس در دست
بـــــــا نگاهــی که به انــدازه نرگــــس زیبــــاست
مهــــــــــــر را بین مــــــــن و تـــــــــــو ســاده قســمت می کند
در میــــــــــــــــــــان چشـــــــــم های دختـــرک
فقــــــــــــــــر و غــــــــــــم ، با التمـــــــــــــاسي بي صــدا
زندگــــــــي را از من همنـــــــــــــــــــوع گـــــــدايي مي كند
چشـــــــــــــــــــــــم او بــارانــــــــــــــــــــــــــي است
آسمـــــــــــــــــــــان خا كستــــــــــــــــــــــــــري ست
مردكــــــي لاغــــــــــــر و زار ، ســــــــــــــر به زيــر افكنـــــــــــــده
در پس يــك در سبـــــــــــــــــز و خـاكــــــــــــــــي
حلقــــــــــــــــه بـر در مي زنـــــــــــــــد
همـزمـان يـك نفــــــــــس خستــــــــــه و يــك آه بلنــــــــــــــــــــد
حاصـــــــــــــــــل يــك روز است
كــودكــــي ريــز و نحيــــــــف ، بـــا نگاهــــــــي خنــــــــــــــدان
مي گشــــــــــــــــــايد در را
تا كــه شــــــــــــــــــــــــــايد اينبـــــــار
پـــــدرش با بغلـــــــــــي پـــــــــــــــــــــــــــــــــر ، داخــل خـانـه قــدم بـگذارد
پـــــــــــــدر از شــــــــــرم ، بــه زيـــر افكنـــــــــــــــــــده ســـــر
لبخنــــــد خشك شــــــــــده بـــــــــر لب آن كـودك نــــــــــــــــــــاز
جيـــــــــب بــابـــا خالـــــــــــــــــــــــــي است
آسمـــــــــــــــــــان خاكستــــــــــــــــــــــري ست
دختـــــــــــــــــــري بس زيبــــــــــــا ، پــــــــــر از لعــــــــــل و جواهــــــــــــر
پـــــــــــــــــــــــــر رنگ
مي خرامــــــــــــــــــــد آرام
موهــــــــــــــايش شـــــــــده مــــــــــــــــش
گـونـــــــــــــــــه ها ســـــــــــــــــــرخابي ست
مي گشـــــــــــــــــايد در يك ما شــــــــــــين را
پســـــــــــــــرك با كلماتـــــــي شيـــــــــــــــــــــــــريـن
مي ربـــــــــــــــــــــــــــايد دل را
لحظـــــــــــه اي بعـد و در آن خلـــــــــــــــــوت ســــــــرخ
قهــــــــــــــــــوه ها بــر ســـــــــــــــــــر ميــز
راستـــــــــي ، مهــــــــــــر و صفـــــــــــــا گم شــــــــــــــــــده در پــس دود
دسـت در دسـت ، نگــــــــاه ها گـــــــــــــــــــــــــــــــره خـورده بهــــــــــــــــم
واژه عشــــــــــــــــــــــق شـــده بازيچــــــــــــــــــــه
ايـن چنيـــــــــــــــــن مي گـــــــــــــــــــذرد ، چنــد صبــــــــــــــاحي ، نـــــــــــه دراز
و كنــــــــــــــــــــــــــون
وعـــــــــــــــده ها رفتـــــــــه ز يــــــــــــاد ، بـي اعتنـــــــــــــــــــــــــايي شده بــــــــاب
روز ، روز دگــــــــــــــــــــــــــــــري ست
دختـــــــــــــــــــري سبـــــــــزه و زيبــــــــــــا و ملـــــــــــــــــوس
مي گشـــــــــــــــــــــايد در آن ماشـــــــــــــــــــين را
پســـــــــــــــــــرك با كلماتــــــــــــــــــي شيــــــــــــــــرين
مي ربـــــــــــــــــــــــــــايد دل را
عشـــــــــــــــــــــــق افتـــــــــــــــــــاده فــــــــــــــــــرو ، در لجنــــــــــــــــــــــزار هـــــوس
هـــــــــــــر كســـــــــي پــــــــاي بــر آن بگــــــــــــــــــذارد
واژه عشـــــــــــــــــــــــــــق غــــــــــــريب است و قــــــــــــريب
آسمــــــــــــــــــــــان خاكستــــــــــــــــــــــــــــــــري ست
اينجــــــــــــــــــــــــا شهـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــر من است
شهـــــــــــــــــر گــم گشتــــــــــــــــــــــه ميـان غــــــــــــــــــــم و درد
ديـــــــــــــــــــــــــــو صــــــــــــــد چهــــــــــــــره و زشـــت خفقــــــــــــــــــــــان
ســـــــــــــــــــايه انـــــــــــداختـــــــــه بــــــــــــر وســــــــــــــــــــــــــــــعت شــــهر
دســت و پــا در غـــــــــل و زنجيــــــــــــــر ، نفــــــــــــــس در سينـــــــــــه
مـــــــــــــــــردمــان رفتــــــــــــــه به خــــــــواب غفـــــــــــــــــلت
چشـــــــــــــــــــــــــــــــــــــم ها بــارانــــــــــــي است
آسمــــــــــــــــــــــــــــــــــــــان خـاكستـــــــــــــــــــــــــــــــري ست
تــــــــــــــــــو اگــــــــــــــر گــــــــــوش كنـــــــــــــــــي بـا دقــــــــــت
ضحــــــــــــــــــــــــــــــــاك مي خنـــــــــــــــــــــــــــــــــــدد